Gabay · 5 minutong basa

Paano panatilihin ang pagkakaibigan sa sulat

Madali ang unang dalawang sulat: pareho kayong mausisa at ang dami ninyong maikukuwento. Ang totoong tanong ay dumarating sa ikaapat o ikalimang sulat: ano na ang isusulat ko? Bakit ang tagal ng sagot? Ang magandang balita: hindi malalaking paksa ang nagpapatagal sa sulatan, kundi maliliit na nakasanayan.

Sagutin ang tao, hindi lang ang sulat

Pagdating ng bagong sulat, huwag agad umupo para sumagot. Basahin mo minsan, maghintay ng isang araw, saka basahin ulit. Sa ikalawang basa, may iba kang mapapansin: isang exam na nabanggit lang nang pahapyaw, isang pusa sa iisang pangungusap, isang kaisipang nagtatapos sa "ay, bahala na".

Balikan mo ang mga iyon sa sagot mo. Ang tanong na "Kumusta ang exam mo?" ay nagpapakitang binasa nang mabuti ang sulat. Mas madalas sumulat ang tao sa lugar kung saan pakiramdam nila ay pinakikinggan sila.

Magbukas ng maliit na bintana sa bawat sulat

Hindi nauubusan ng paksa; ang malalaking paksa lang ang nauubos. Ikuwento ang isang maliit na sandali ng linggo mo: isang pangungusap na narinig mo sa bus, isang kakaibang prutas sa palengke, ang unang amoy ng ulan.

Ang araw-araw na buhay ng isang lugar ang pinakakawili-wili para sa taong malayo. Ang ordinaryo mong almusal ay isang maliit na misteryo sa kabilang panig ng mundo.

Magsimula ng isang bagay nang magkasama

Karamihan sa mahahabang sulatan ay may pinagsasaluhang proyekto. Puwede ninyong basahin ang iisang libro at magsulatan tungkol dito kada kabanata, magpadala ng isang kanta sa bawat sulat, o turuan ang isa't isa ng salita ng linggo mula sa sarili ninyong wika.

Inaalis ng isang maliit na ritwal ang tanong na "ano kaya ang isusulat ko?". Handa na ang kalahati ng susunod mong sulat.

Huwag mag-alala sa pagkaantala, o sa pagpapaliwanag nito

Lahat tayo ay nagiging abala. Puwedeng maantala ang sagot nang isang linggo, minsan isang buwan. Kadalasan, hindi iyon kawalan ng interes; buhay lang talaga.

Kapag ikaw ang nahuli, hindi kailangan ng mahabang paumanhin; sapat na ang "Sobrang busy ngayong buwan, pero hindi kita nakalimutan". Kapag siya ang nahuli, huwag mong madaliin. Bukas pa rin ang pinto sa isang maikli at magiliw na mensahe: "Naalala kita, sana okay ka lang."

Mahaba ang sulat, maikli ang pagmamadali

Ang ganda ng sulat ay ang panahong mag-isip na hindi kailanman ibinibigay ng chat. Sumulat ng ilang talata, tapusin ang isang kaisipan hanggang dulo, at kung kailangan, hayaang magpahinga ang draft nang isang gabi.

Sa Letterbird, ilang oras bago dumating ang mga sulat. Hindi kapintasan ang paghihintay na iyon; iyon ang ritmo ng pagsusulatan. Bawat isa ay nagbabasa at sumusulat sa sarili niyang oras.

Habang tumatagal, lumalim nang kaunti

Pagkalipas ng ilang sulat, puwede na kayong lumampas sa panahon at hilig: kung bakit ka umalis sa isang lungsod, ano ang kinatatakutan mo noong bata ka, ano ang nagpapasaya sa iyo nitong mga nakaraan.

Huwag pilitin. Magbukas ka muna nang kaunti, at susunod ang kausap mo kapag handa na siya. Pero ang buo mong pangalan, address, at numero ng telepono ay puwede pa ring maghintay hanggang talagang makilala mo ang isang tao.

Puwedeng matapos ang isang sulatan, at okay lang iyon

May pagkakaibigan sa sulat na tumatagal nang maraming taon, at mayroong natatapos pagkalipas ng ilang sulat. Parehong normal.

Kung matagal ka nang walang natatanggap na sagot, sumulat ng isang huling magiliw na sulat at hayaan na. Samantala, puwede ka ring makipagsulatan sa iba. Hindi pinapalitan ng bagong pen pal ang dati; nagbubukas siya ng sarili niyang bintana.

Naghihintay ang susunod mong sulat

Walang pagmamadali sa Letterbird: walang "nagta-type…", walang presyon ng "seen". Binabasa mo ang sulat, iniisip mo ito nang isang araw, saka ka pipili ng sobre at selyo at ipapadala ang sagot mo. Ganyan lumalago ang sulatan.